قرآن کریم
ابن فارس. (1404). معجم مقائیس اللغة، قم: مکتب الاعلام الاسلامی.
ابوالفرج، محمداحمد. (1966). المعاجم اللغویة فی ضوء دراسات علم اللغة الحدیثة. النهضة العربیة. 
ابوزید، احمد. (1992). التناسب البیانی فی القرآن. الطبعة الاولی. کلیة الآداب و العلوم الانسانیة: رباط، مغرب.
ابوزینه، محمدبن منصور. (2002). الحذف و الذکر فی المتشابه اللفظی. عمان: جامعه الاردنیه، رساله ماجیستر.
اسلامی، محمدرضا، دریانورد، مریم. (۱۳۹۸). «تحلیل ساختاری حدیث ضیف ابراهیم (ع) در قرآن کریم با تکیه بر دو محور جانشینی و هم‌نشینی». فصلنامه مطالعات قرآنی، 2 (37). ص 29-9.
السامرایی، فاضل. (2006). بلاغة الکلمة فی التعبیر القرآنی. القاهرة: شرکة العاتک لصناعة الکتاب.
الاطرش، عطیه. (1997). دراسات فی کتب المتشابه اللفظی. عمان: الجامعه الاردنیه.
اطهاری نیک عزم، مرضیه .(2010 ). هاله معنایی واژگان و زاویه دید: دو مفهوم نزدیک به هم، مطالعات زبان فرانسه. 1 (2). ص ٥-٢٦.
البرکاوی، عبدالفتاح. (1991). دلالة السیاق بین التراث و علم اللغة الحدیث. القاهرة: دار الکتب.
بی‌پرویش، مانفرد. (1374). زبانشناسی جدید، ترجمه محمدرضا باطنی. تهران: آگاه
چندلر، دانیل. (1387). مبانی نشانه شناسی، ترجمه مهدی پارسا. قم: پژوهشگاه فرهنگ وهنر اسلامی.
حدادی، آمنه. (1389). حس فرامتن در قرآن، استاد راهنما: مهدی مطیع، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تربیت معلم تهران.
حری، ابوالفضل. (1388). «کارکرد تصریف در دوسوره قرآنی ناظر به داستان آفرینش در پرتو فراکارکرد متنی هلیدی»، پژوهش زبان‌های خارجی، 58.
حمودی العزاوی، خالد. (۲۰۱۴). «اثرالسیاق فی تغییر دلالة الالفاظ- سوره الکهف نموذجا». مجلة الاستاذ، 1 (29)، ص62.
دژآباد، حامد. (۲۰۱۷). دژآباد، حامد. «سیاق الآیة اللفظی و وظائف‌ها فی التفسیر». مجلة اللغة العربیة و آدابها، 13 (2)، ص 25.
ردة الطلحی. ردة الله. (1424). دلالة السیاق، الطبعة الاولی، العربیة السعودیة، جامعة ام القری.
زارعی‌فرد، رها. (1385).  بررسی ناگفته‌های گفتمان فارسی، مبتنی بر دو نمایش‌نامة فارسی معاصر، رسالة کارشناسی ارشد زبان‌شناسی همگانی. اصفهان، دانشگاه اصفهان.
سجودی، فرزان. (1390). نشانه شناسی کاربردی، تهران: نشر علم.
صافی، محمود. (1418). الجدول فی اعراب القرآن. دمشق. دارالرشید.
صدقی، حامد، مرادی، زهرا. (1396). «بررسی تطبیقی دیدگاه فاضل السامرائی با قد ما در نقد مخالفان اعجاز ادبی با تاکید بر ظرافت‌های معنایی آیات متشابه» .مطالعات تطبیقی قرآن پژوهی، 2 (4).
صفوی، کورش. (1387). درآمدی بر معنی‌شناسی. انتشارات مهر. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی.
طباطبایی، محمدحسین. (1363). ترجمه تفسیر المیزان. مترجم محمدباقر موسوی همدانی. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
فیروزآبادی، مجدالدین. (بی تا). قاموس المحیط. مصر: انتشار الرسالة.
کرمانی، محمود. (1998). البرهان فی متشابه القرآن. المنصوره: دارالوفاء.
کنوش، عواطف (2007). الدلالة السیاقیة عند اللغویین. لندن: دارالسیاب.
مختارعمر، احمد. (بی تا). الترادف و اشباه الترادف فی القرآن الکریم، الدراسات القرآنیة، 2 (1)، صص 182 – 198.
معینی، روح الله. (1396). «نقش بافت در دریافت معنا از کاربرد دو واژه "کتاب" و "قرآن" و حوزه معنایی آن دو در قرآن کریم». دانشگاه علامه طباطبایی. دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی.
نورعوض، یوسف. (1410). علم النص و نظریة الترجمة، الطبعة الاولی، مکة المکرمة، دارالثقة للنشر و التوزیع.
ون دیک، توین آدریانوس. (1394). تحلیل متن و گفتمان. مترجم پیمان فرخی. آبادان، انتشارات پرسش.
یعقوب، امیل بدیع. (1983). موسوعة النحو و الصرف و الاعراب. قم: انتشارات استقلال.