قرآن کریم.
آقا بزرگ طهرانی، محمد محسن (۱۹۷۰). الذریعة إلى تصانیف الشیعة. تهران: مطبعة مجلس الشوری.
ابن‌شهرآشوب مازندرانی، محمد بن علی (۱۹۶۱). معالم العلماء فی فهرست کتب الشیعة وأسماء المصنفین منهم قدیماً وحدیثاً. نجف: المطبعة الحیدریة.
ابن‌عطیه اندلسی، عبدالحق بن غالب (۲۰۰۱). المحرر الوجیز فی تفسیر الکتاب العزیز. تحقیق عبدالسلام عبدالشافی محمد. بیروت: دار الکتب العلمیة.
ابن‌فارس، ابوالحسین احمد (۱۹۷۹). معجم مقاییس اللغة. تحقیق عبدالسلام محمد هارون. بیروت: دار الفکر.
ابن‌منظور، ابوالفضل جمال‌الدین محمد بن مکرم (۱۹۹۲). لسان العرب. بیروت: دار صادر.
ابوالعدوس، یوسف (۲۰۰۶). مدخل إلى علم البلاغة. عمان: دار المسیرة للنشر والتوزیع.
احمد بدوی، احمد (۲۰۰۵). من بلاغة القرآن. قاهره: نهضة مصر.
احمدنژاد، کامل (۱۳۸۲). معانی و بیان. تهران: نشر زوار.
امین عاملی، محسن (۱۹۸۶). أعیان الشیعة. بیروت: دار التعارف للمطبوعات.
بالقاسم، ایمان؛ و فاطمة الزهراء (۲۰۱۷). «مصطلح الوظیفة والوظیفیة: الاستعمال والمفهوم». مجلة التعلیمیة، دانشگاه تلمسان الجزائر، دوره ۴، شماره ۱۱، صص ۵۵-۷۲.
تجلیل، جلیل (۱۳۶۲). معانی و بیان. تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
تفتازانی، سعدالدین مسعود بن عمر. (۱۹۹۱). مختصر المعانی. قم: دار الفکر.
جارم، علی؛ و امین، مصطفی (۱۹۹۹). البلاغة الواضحة. قاهره: دار المعارف.
جرجانی، عبدالقاهر (۱۹۹۱). أسرار البلاغة فی علم البیان. تحقیق محمود محمد شاکر. قاهره: مطبعة المدنی.
جرجانی، عبدالقاهر (۱۹۹۲). دلائل الإعجاز فی علم المعانی. تحقیق محمود محمد شاکر. قاهره: مطبعة المدنی.
جوهری، اسماعیل بن حماد (۱۹۸۸). الصحاح: تاج اللغة وصحاح العربیة. بیروت: دار العلم للملایین.
حسن عباس (۱۹۹۸). خصائص الحروف العربیة ومعانیها. دمشق: منشورات اتحاد الکتاب العرب.
خالدی، صلاح عبدالفتاح (۲۰۰۰). إعجاز القرآن البیانی ودلائل مصدره الربانی. عمان: دار عمار.
خوانساری، محمدباقر (۱۹۷۰). روضات الجنات فی أحوال العلماء والسادات. قم: مکتبة اسماعیلیان.
ذهبی، محمدحسین (۲۰۰۰). التفسیر والمفسرون. قاهره: مکتبة وهبة.
رازی، زین‌الدین ابوعبدالله (۲۰۰۰). مختار الصحاح. قاهره: دار الجیل.
راغب اصفهانی، ابوالقاسم حسین بن محمد (۲۰۰۹). مفردات ألفاظ القرآن. تحقیق صفوان عدنان داوودی. بیروت: دار الشامیة.
زبن، عبدالکریم (۱۹۹۲). الطبرسی ومنهجه فی التفسیر. رساله دکتری، عمان: دانشگاه اردن، دانشکده ادبیات.
زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۶). الأعلام. بیروت: دار العلم للملایین.
زمخشری، جارالله محمود بن عمر (۱۹۸۷). الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل. بیروت: دار الکتاب العربی.
زمخشری، جارالله محمود بن عمر (۱۹۹۸). أساس البلاغة. تحقیق باسل عیون السود. بیروت: دار الکتب العلمیة.
ساسی (۲۰۰۷). الإعجاز البیانی فی القرآن الکریم: دراسة نظریة للإعجاز البیانی فی الآیات المحکمات. اردن: عالم الکتب الحدیث.
سکاکی، ابویعقوب یوسف بن محمد (۲۰۰۰). مفتاح العلوم. تحقیق عبدالحمید هنداوی. بیروت: دار الکتب العلمیة.
شاکر، محمود احمد (۲۰۰۲). مداخل إعجاز القرآن. جده: مطبعة المدنی.
شمسیا، سیروس (۱۳۷۱). معانی و بیان. تهران: نشر فردوس.
شیخون، محمود (۱۹۷۸). الأسلوب الکنائی. قاهره: مکتبة الکلیات الأزهریة.
شیرازی، احمد امین (۲۰۰۱). البلیغ فی المعانی والبیان والبدیع. قم: انتشارات فروغ قرآن.
صابونی، محمدعلی (۱۹۸۵). التبیان فی علوم القرآن. بیروت: عالم الکتب.
صالحی‌زاده، مسلم؛ مختاری، علیرضا؛ و بهشتی، احمد (۱۴۰۲). «بررسی مضامین ادبی ـ تفسیری ابومسلم اصفهانی در مجمع‌البیان با نظر به تحلیل آن از منظر دیگر مفسران». دوفصلنامه پژوهش‌های تفسیر تطبیقی، شماره ۱۷، صص ۲۰۳-۲۲۷.
طاهر الشارف (۲۰۰۶). المنحنى الوظیفی فی تفسیر التحریر والتنویر لابن عاشور سورة البقرة أنموذجاً. رساله کارشناسی ارشد، الجزائر: دانشگاه الجزایر.
طبرسی، فضل بن حسن (۱۹۹۵). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
عامری، فاطمه؛ و باقر، علیرضا (۱۳۹۷). «نقش علوم بلاغی در تفسیر قرآن (مطالعه موردی کنایه و تعریض در تفسیر تبیان شیخ طوسی و کشاف زمخشری)». دوفصلنامه پژوهش‌های تفسیر تطبیقی، شماره ۸، صص ۳۹-۶۳.
عتیق، عبدالعزیز (۱۹۸۵). علم البیان. بیروت: دار النهضة العربیة.
عتیق، عبدالعزیز (۲۰۱۸). «الأسلوبیة الصوتیة فی الفواصل القرآنیة». مجلة المنارة، دانشگاه آل البیت، شماره ۱۶ (۳)، صص ۷۱-۹۵.
فخر رازی، محمد بن عمر (۲۰۰۳). مفاتیح الغیب (التفسیر الکبیر). بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
فراهیدی، خلیل بن احمد (۱۹۸۰). کتاب العین. تحقیق مهدی مخزومی و ابراهیم سامرائی. بغداد: دار الرشید.
فیروزآبادی، مجدالدین محمد بن یعقوب (۲۰۰۵). القاموس المحیط. بیروت: مؤسسة الرسالة.
فیل، توفیق (۱۹۹۳). فنون التصویر البیانی. کویت: منشورات ذات السلاسل.
فیومی، احمد بن محمد (۱۹۷۷). المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر. قاهره: دار القاهرة.
قاسم، محمد احمد؛ و دیب، محیی‌الدین (۲۰۰۳). علوم البلاغة (البدیع والبیان والمعانی). طرابلس: المؤسسة الحدیثة للکتاب.
قزوینی، جلال‌الدین محمد بن عبدالرحمن (۱۹۷۵). الإیضاح فی علوم البلاغة. شرح و تعلیق محمد عبدالمنعم خفاجی. بیروت: دار الکتاب اللبنانی.
قمی، عباس (۱۹۸۹). الکنى والألقاب. تهران: مکتبة الصدر.
کزازی، جلال‌الدین (۱۳۶۸). زیبایی‌شناسی سخن پارسی (۱: بیان). تهران: نشر مرکز.
لاشین، عبدالفتاح (۱۹۹۷). البیان فی ضوء أسالیب القرآن. قاهره: دار الفکر العربی.
مراغی، احمد بن مصطفی (۲۰۰۱). علوم البلاغة. بیروت: دار الکتب العلمیة.
مصری و خویسی (۲۰۰۸). رؤى فی البلاغة العربیة. اسکندریه: دار الوفاء.
میرحسینی، سید علی (۱۴۰۱). «چگونگی تأویل کنایه‌های قرآنی از منظر علامه طباطبایی با نگاهی به آراء دیگر مفسران (مطالعه موردی کشاف، انوار التنزیل، مجمع‌البیان، جوامع‌الجامع و التحریر و التنویر)». فصلنامه مطالعات تقریبی مذاهب اسلامی، شماره ۵۸، صص ۱۴۵-۱۶۴.
هاشمی، احمد بن ابراهیم (۱۹۹۹). جواهر البلاغة فی المعانی والبیان والبدیع. ضبط و تحقیق یوسف الصمیلی. بیروت: المکتبة العصریة.
همایی، جلال‌الدین (۱۳۷۴). معانی و بیان. تهران: نشر هما.
